Het begint

Het mag wel duidelijk zijn dat het niet zo lekker gaat bij mij. Als ik dan het internet af ga, zie ik dat meer mensen nu niet lekker in hun vel zitten. Maar ik weet niet hoe betrouwbaar dat is, want als ik mij slecht voel dan wil ik juist lotgenoten vinden… Dus logisch dat ik dan meer mensen zie die niet lekker in hun vel zitten… Maar. Daarnaast heeft het natuurlijk ook met het weer te maken. Kortere, donkere dagen. Stom weer, somber weer. Daar word je dan toch ook gewoon somber van.

Toch is het meer bij mij, ik weet niet wat het is, maar het zit niet goed. Ben ik depressief? ‘Ziek’ in mijn hoofd? Ben ik gewoon down? Is het een winterdepressie? Of heeft het toch met dingen van het verleden te maken? Heb ik persoonlijkheidsproblemen? Heb ik mij zelf niet goed genoeg tot een individu ontwikkeld? Ik weet het niet. Maar mijn zoektocht gaat beginnen!
Ik heb mij aangemeld voor psychische hulp. Iets wat ik al vaker heb gedaan, zo’n 4/5 keer en steeds leek het niet te helpen. Of tenminste, niet te helpen… Als het eventjes goed ging met mij, zei ik ajuuparapluu om vervolgens na een aantal weken (of soms zelfs dagen) weer in een stortbui van emoties terecht te komen. En me dan weer opnieuw aanmelden? Nee, daar was de drempel dan weer te hoog voor. Maar nu heb ik me dus wel weer aangemeld.

‘Waarom zou het nu wel werken?’ vroeg de mevrouw aan de telefoon tijdens de intake: subtiel. Maar ik sta er nu anders in. Het is echt niet goed in mijn hoofd en ik kan er niet meer goed door functioneren. Het is nu echt belangrijk dat er iets aan wordt gedaan. Als het goed is, heb ik nog heel wat jaar te leven en om dat op deze manier te doorstaan; liever niet. Ik ben nog jong, ik kan er nu nog wat aan doen en dat ga ik nu dus ook doen!

Het eerste intakegesprek heb ik inmiddels gehad. Ik ben iemand die al snel aanvoelt bij een persoon of het klikt of niet. Ik kan er niks aan doen, maar ik heb dat nu eenmaal. En ik beoordeel mensen dan niet op hoe ze er uitzien of hoe ze doen of iets, maar het is gelijk een gevoel. Als het gevoel ‘mist’ van dat het klikt, dan probeer ik ook altijd alsnog wél open te zijn en het wel te proberen, maar meestal werkt het dan gewoon niet. In ieder geval, de klik met de psych was er nu gelukkig wel meteen! Dat scheelde al gelijk.

Manlief was ook mee, voor het geval ik ‘mooi weer’ zou spelen. Maar zoals ik al zei, ik sta er nu anders in en ging dat echt niet doen. Ik vind het moeilijk om uit mijzelf dingen te vertellen en de psych stelde dan ook juist de goede vragen waardoor ik veel heb kunnen vertellen. Dingen als autisme, ADD en winterdepressie kwamen naar voren, maar volgens de psych was het vooral iets wat dieper in mij zat. We gaan het in ieder geval verder onderzoeken. Ondanks dat ik me slecht voel, was het toch een positief gesprek. Over een week krijg ik een adviesgesprek. En nu ik toch bezig was, kon ik net zo goed gelijk bij de studieadviseur aankloppen. Ook dat was een positief gesprek, ook al zit studievertraging er wel in, maar dat geeft niet. In deze stortbui van emoties, waren er dus toch wat kleine zonnestraaltjes zichtbaar.

IMG_4529

PS. Het lijkt en voelt heel krom en slecht om over mijn eigen gezeur te blaten, terwijl de wereld zo erg geschokt is door de vreselijke aanslagen (al is dat weer zo krom dat je er nu van Parijs wel heel veel over hoort, omdat het zo dichtbij is, terwijl er over andere landen minder ophef  over is). Maar ik kan daar sowieso niet zo goed mee omgaan en wilde toch een update posten.

 

Ik ben niet gemaakt voor het leven

Ik ben niet gemaakt voor het leven. Net zoals ik niet gemaakt ben voor muziek. Mijn oren kunnen niet horen wanneer een gitaar een snaar mist of als iemand ontiegelijke vals zingt. Ik kan zelf geen toon aangeven en de maat aanvoelen kan ik al helemaal niet. Of bakken, koken en braden, dat is ook echt niet aan mij besteed. Ik word gestrest als er veel dingen van mij verwachten worden, als je veel verschillende ingrediënten bij elkaar moet doen, proef niet het verschil of er nu wel of geen zout doorheen zit. Meestal maak ik gerechten niet eens af. En als ik iets in de oven stop, kan ik je garanderen dat het er zwart of op z’n minst bruin uit komt (en nee, het is dan niet iets van chocola).

IMG_3114

Lees meer »

Trouwen enzo… ~ 2: Hoe het begon

A, nee, hè, El, niet wéér dat zoetsappige verhaal hoe je verloofd bent in Parijs vertellen! Neehee, tuurlijk niet! Nouja, ik zou het heel graag weer willen vertellen, want het was leuheuk! Maar ik zal het jullie besparen. Toch wil ik wel vertellen hoe D. en ik verkering kregen, want dat is datgene wat je hebt voor die verlovingstijd en daar begint het mee.
Wat het verschil is?
Géén idee! Het voelt allebei hetzelfde aan: fijn! :)
Maar waarom staat er een afbeelding van dat trippende figuurtje?
Ha, wat leuk dat je het vraagt! Daar begint het allemaal mee!

CommaderVideoRun-1024x512
Bron

Lees meer »

Trouwen enzo… ~ 1: Ik ga later nooit trouwen!

Zoals je vast wel weet gaan D. en ik komende september trouwen. Wat? Wist je het nog niet!? Lees dan dit artikel nog even waarin ik vertel hoe we ons hebben verloofd! Het leek mij wel leuk om eens in de zoveel tijd te vertellen wat mij bezig houdt rondom het trouwen, wat ik nog moet regelen, hoe ik dingen aanpak, hoe ik mij voel bij dingen, want hé, dat hele trouwgebeuren is niet niks hoor! En ik vind het zelf erg leuk om het op deze manier te documenteren en zo houd ik misschien een beetje het overzicht. Al is het een heel random rubriek, wat alles wat met trouwen te maken heeft kan ik hierin kwijt :). Ook handig voor jou! Want als je geen zin hebt in trouwdingen, kan je het lekker overslaan, maar als je juist wél zin hebt in trouwdingen en misschien inspiratie wil opdoen, kan je het juist wél gaan lezen. Afijn, je snapt de gedachte er achter. Laten we beginnen bij het begin, namelijk: dat ik nooit wilde trouwen!  Lees meer »

Waarom ik geen cadeau geef op moeder- of vaderdag

2Misschien zul je nu wel denken:
Oh, dat is zo’n iemand die haar vader en moeder zo lief vindt, dat ze vindt dat ze dat elke dag moet laten weten en niet alleen op zo’n zelfbedachte dag in het jaar.
Nee, helaas, dat is het niet. Al vind ik het wel goed dat er zulke dagen nu bestaan, net als met Valentijnsdag. Natuurlijk is het commercieel gedoe, maar in deze tijd van het jaar, waarin iedereen druk, druk, druk is, is het wel goed om even een dag te hebben waar je stil staat bij je dierbaren. Niet dat D. en ik ooit in onze relatie Valentijnsdag hebben gevierd, maar dat is een ander verhaal.
Ik heb sinds ik klein was mijn ouders eigenlijk nooit meer een cadeau gegeven voor moeder- of vaderdag. Misschien af en toe nog een verplicht bloemetje of zo’n douchespulpakket, maar verder niet echt. Waarom niet?
Omdat ze het niet verdienen.

Lees meer »

Zo’n verloving, hoe gaat dat nou?

Ja, ik ben dus verloofd met mijn beste vriend D. en ik blijf dat gek vinden om te zeggen.
Ik. Ben. Verloofd. Ik ben verloofd? Verloofd ben ik. IK bén verloofd. Ik ben verloofd. Klinkt toch gek?
Anyways. In september komt de grote dag! Het voelt nog heeeel ver weg, maar eigenlijk komt het heeeel snel alweer dichterbij. Komt allemaal goed! Houd ik mezelf voor…
Maar die verloving hè, hoe ging dat nou in zijn werk? Ik zal m’n best doen om het niet allemaal té zoetsappig -met kwijl van je beeldscherm af- te maken. Gewoon een beetje feitjes en ik zal het afwisselen met foto’s die ik zelf heb gemaakt, kan je in ieder geval plaatjes kijken! Goed, komtie!

Lees meer »

Vijf mei

Vandaag is het Bevrijdingsdag en leven we al 70 jaar in vrijheid. Zeventig jaar zonder oorlog, iets wat voor ons eigenlijk heel gewoon is geworden. Ik kan het mij ook echt niet voorstellen hoe het is om een oorlog mee te maken en ik zou dat ook absoluut niet willen.
Nu heb ik een hele lieve opa die graag verhalen vertelt. Soms zo graag, dat hij niet meer kan stoppen en we een hele middag aan zijn zijde zitten om verschillende verhalen te horen. Hij heeft de oorlog wél meegemaakt, als klein jongetje uit een gezin van vijf kinderen. Ik kan zijn verhalen niet precies herinneren, want het zijn ook er ook zo veel. Maar toen hij vertelde over de bevrijding, dat vond ik zo bijzonder om te horen, dat ik het vandaag met jullie wil delen. Helaas kan ik het niet zo mooi vertellen zoals hij dat kan, maar ik zal mijn best doen.

Lees meer »

Wie het eerste afvalt!

Ongemakkelijk kijk ik naar de zwartgekleurde cijfertjes die me gemeen aanstaren. Dit was niet wat ik wilde. Mijn maag draait zichzelf in een knoop en het liefst lag ik nu gewoon in bed. Beschaamd kijk ik om me heen of niemand het zag en snel stap ik weer van de weegschaal af. De cijfers die ik net zag lachen me uit in mijn hoofd. Dikkerd dat je bent, op deze manier pas je nooit meer in die trouwjurk van je. Ik verlang nog meer dan ooit naar m’n vertrouwde bed, maar ik wil me niet laten kennen en snel loop ik naar een fitnessapparaat toe. Mijn gedachten gaan alle kanten op, wanneer ik de gewichten instel en de handvatten van het apparaat vastpak. Zo automatisch als mijn armen heen en weer gaan met de stangen van het apparaat, zo automatisch gaan mijn gedachten heen en weer met de kronkels van mijn hersenen.

Lees meer »