Waarom ik geen cadeau geef op moeder- of vaderdag

2Misschien zul je nu wel denken:
Oh, dat is zo’n iemand die haar vader en moeder zo lief vindt, dat ze vindt dat ze dat elke dag moet laten weten en niet alleen op zo’n zelfbedachte dag in het jaar.
Nee, helaas, dat is het niet. Al vind ik het wel goed dat er zulke dagen nu bestaan, net als met Valentijnsdag. Natuurlijk is het commercieel gedoe, maar in deze tijd van het jaar, waarin iedereen druk, druk, druk is, is het wel goed om even een dag te hebben waar je stil staat bij je dierbaren. Niet dat D. en ik ooit in onze relatie Valentijnsdag hebben gevierd, maar dat is een ander verhaal.
Ik heb sinds ik klein was mijn ouders eigenlijk nooit meer een cadeau gegeven voor moeder- of vaderdag. Misschien af en toe nog een verplicht bloemetje of zo’n douchespulpakket, maar verder niet echt. Waarom niet?
Omdat ze het niet verdienen.

Bam! Die komt binnen hè. Ik heb ook lang getwijfeld of ik dit zal delen en toen bedacht ik me, ja, het is mijn blog en ik wil dit graag kwijt, want niet iedereen heeft een fijne vader of moeder.

Ik kom uit een groot gezin, een gezin van vijf kinderen. Eigenlijk zes, maar mijn jongste zusje is na acht dagen overleden. Zelf was ik te jong om daar iets van mee te krijgen, maar hier is het wel allemaal denk ik begonnen. Mijn vader is een gesloten persoon, in dat opzicht lijk ik veel op hem (ik lijk sowieso veel op hem, helaas) en hij kan niet over zijn emoties praten. Toen begon hij met drinken. Mijn vader is (of was, ik weet het niet eens) een alcoholist, al sinds ik mij kan herinneren en dat heeft voor veel, erg veel narigheid gezorgd in onze jeugd. Mijn moeder heeft ook aan die narigheid bijgedragen. Ik heb nog nooit een persoon ontmoet die zó materialistisch is als mijn moeder, maar goed.
Als ik kijk naar mijn zussen en broer, zijn we er allemaal verknipt uitgekomen. Nu pas lukt iedereen het een beetje om de brokken uit het verleden te herstellen, maar dat gaat niet altijd even makkelijk.

Maar waarom vind ik dan dat mijn ouders geen cadeau verdienen? Het is toch logisch dat als je een kind verliest of überhaupt een persoon verliest dat je daar kapot van bent?
Ja, ben ik absoluut met je eens. Een geliefde verliezen is het ergste wat er kan gebeuren in een leven, iemand die nooit meer terugkomt en die je voorgoed kwijt bent, doet het meeste pijn van alle verdriet. Maar om andere mensen pijn en verdriet te doen met jouw verdriet, is echt niet terecht, zeker als ouder zijnde niet. Per ongeluk kan best gebeuren of dat je het niet door hebt, maar als er vaak genoeg tegen je gezegd is dat het pijn doet en je toch doorgaat alsof je niet luistert, daar kan ik boos over worden.
En dat is wat er met mijn ouders is. Zij hebben zulke gigantische oogkleppen op, dat is niet normaal. Zij leven hun leventje en bemoeien zich amper met hun kinderen. Ik kan ook echt niet met hen praten, ik probeer wel eens wat te vertellen, maar op één of andere manier kunnen zij het gesprek altijd over hunzelf laten gaan. En dat is niet erg, ik vind het niet erg om niet veel over mijzelf te vertellen, maar van je ouders verwacht je stiekem wel dat ze geïnteresseerd in je zijn, dat ze in je geloven en dat ze achter je staan. Dat ervaar ik totaal niet bij mijn ouders. Toen ik voor de eerste keer vertelde dat ik naar de universiteit wilde, was het eerste wat ze zeiden dat ik dat maar niet moest doen, omdat ik het waarschijnlijk toch niet aan kon. Dat zeg je toch niet tegen je kind? Hun mening was altijd belangrijk voor mij en ik werd er erg onzeker van, daardoor ben ik nog een halfjaar doorgegaan met de hbo-opleiding, terwijl ik daar diep ongelukkig van werd, maar dát zagen zij niet.
3
El, kom je nu niet heel ondankbaar over? Je moet toch blij zijn dat jouw moeder jou heeft uitgeperst, dat je te eten hebt gekregen, dat ze je naar school hebben kunnen laten gaan, dat ze je spullen hebben kunnen geven en dat jullie ook gewoon dagjes uit zijn gegaan en weet ik het allemaal. Iemand die zijn vader of moeder heeft verloren, zou er waarschijnlijk alles aan willen doen om wel nog een cadeautje te kunnen geven op zo’n dag! En jij zit een beetje te zeuren?!
Ja, ja, ik weet het, ik schaam me ook wel een beetje. En als het kon zou ik iedereen zijn/haar vader of moeder terugwensen, het leven is daar zo oneerlijk in. Maar mijn ouders zijn mijn ouders. Niet meer, niet minder. Het zijn geen vertrouwenspersonen, niet mijn persoonlijke fanclub, mijn moeder is niet mijn beste vriendin, zij zijn niet mijn steun en toeverlaat. Ik zal nooit een goeie band met ze krijgen en ze zullen denk nooit (meer) een grote rol in mijn leven krijgen, daar is gewoon te veel voor gebeurd.

Goed, misschien verdienen ze dan wel een verplicht bloemetje, omdat ze qua praktische zaken voor alles hebben gezorgd.

Sorry als ik mensen kwets met dit verhaal, maar dit is wel hoe het is; mijn verhaal, al is het maar een tipje van de sluier. Ik schrijf dit ook niet om medelijden op te wekken, want ik ben absoluut niet zielig hoor. Ik heb het inmiddels wel (redelijk) geaccepteerd dat het is zoals het is en ik gun iedereen juist wél een goeie band met hun ouders, want dat lijkt mij alleen maar heel erg mooi! Wees dus dankbaar als jij wel goed met jouw ouders kan praten, ze je steunen en in jou geloven, ook al zeuren ze dat je op tijd naar huis moet komen of dat je je kamer moet opruimen. Dat doen ze ook alleen maar voor jouw bestwil :)

Hoe is jouw band met jouw ouders? logo bloglovin2

Advertenties

29 gedachtes over “Waarom ik geen cadeau geef op moeder- of vaderdag

  1. Over mijn band met mijn moeder ga ik niet uitwijden, daar kan ik een heel boek over schrijven. Die is super problematisch geweest en ik heb al enkele jaren geen contact met haar. Het heeft mij ook jaren en heel veel moeite en therapie gekost om de negatieve gevolgen van hoe zij mij behandeld heeft een plaats te kunnen geven en te kunnen verwerken.

    Met mijn vader heb ik een goeie band. Wel pas sinds ik 19 jaar was. Mijn moeder heeft ons na de scheiding zo veel mogelijk proberen vervreemden van hem. Toen ik 19 was, was ik zo ongelukkig bij mijn moeder dat ik bij mijn vader en gaan wonen en pas vanaf toen heb ik hem echt leren kennen. En wij hebben ondertussen een heel goeie en open band dus dat doet wel deugd.

    Wat je dus zegt in je blog begrijp ik. Ik vind zelfs dat je je er niet voor moet verontschuldigen :)

    Like

    • Stom toch dat moeders zo kunnen zijn! Ik kan het mij echt niet voorstellen dat ik zo word bij mijn eigen kinderen (al ben ik daar soms wel bang voor).
      Wat fijn dat je met je vader wel een goeie band hebt! :) Ben daarover heel blij voor je.

      Like

      • Mja, je ouders kies je niet zelf hé. Ik heb ook lang schrik gehad dat ik zoals mijn moeder zou worden, maar ondertussen weet ik wel beter. Ik trek gewoon op geen enkel vlak op haar dus ik ben ervan overtuigd dat ik het anders ga kunnen aanpakken :-)

        Like

  2. Wat erg allemaal.. De laatste tijd hebben mijn ouders ook niet echt aandacht voor me. Als ik ergens over begin roept m’n moeder altijd zoiets van “hou op over je blog, nu weten we het wel”. Ook al gaat het daar vaak niet over. Heel irritant altijd, zo kan ik nooit een normaal gesprek beginnen.

    Like

    • Misschien is het goed om het op tijd aan te kaarten? Dat je een gesprek aanvraagt en er open in verteld hoe jij je voelt. Want die irritaties kunnen alleen maar erger worden en dat wil je absoluut niet! En ik denk dat je er nu nog iets aan kan veranderen. Dat je open bespreekt wat jij van jouw ouders verwacht en dat je ook vraagt wat zij van jou verwachten.
      Sterkte ermee!

      Like

  3. De band met mijn ouders is nooit geweest zoals het moest zijn… alles heb ik voor mijn moeder gedaan, zelfs meer dan dat… en nooit kon er eens een goed woordje af… het is nu 2,5 jaar geleden dat ik haar nog gezien heb… en het voelt zo bevrijdend aan!
    Sindskort heb ik weer contact met mijn vader… een heel ander verhaal…
    Maar hier worden er ook geen cadeautjes gekocht, enkel voor Schone Vader en Schone Moeder… 2 mensen uit de duizend!!

    Like

    • Wat lief van jou dat je alles voor jouw moeder hebt gedaan, zelfs als ze er nooit iets positiefs over zei! Knap ook dat je echt de band hebt verbroken, op één of andere manier zou mij dat niet lukken. Ze zijn heel manipulatief en zij zouden mij alleen maar schuldig laten voelen.
      Wel goed dat je weer contact hebt met jouw vader. Gaat dat een beetje?
      Heel fijn dat jouw schoonouders wel mooie mensen zijn! :)

      Like

  4. Wat ontzettend mooi en goed dat je dit hebt beschreven. Ik vind het echt heel bijzonder om te lezen. Je schrijft wel dat je ontzettend gesloten bent net als je vader, maar in dit stuk komt dat absoluut niet naar voren!
    Ik denk dat je me aan het denken hebt gezet, en met mij velen anderen. Bedankt!

    Like

  5. Jeetje zeg, wat een verhaal. Ik kan heel goed begrijpen dat je niets met ze hebt. Ik vind het knap van je dat je dit op je blog schrijft.
    Met mijn vader heb ik helemaal geen relatie door omstandigheden, met mijn moeder kan ik opzicht wel opschieten maar dat gaat ook de ene keer beter dan de andere keer.

    Like

    • Dankjewel :)
      Wat naar dat je met je vader helemaal geen relatie hebt of is het voor jou alleen maar beter? En jammer dat het bij jouw moeder ook niet altijd goed gaat… Misschien helpt het om er met haar open over te praten? Wat er precies tussen jullie speelt uitpraten en bekijken hoe het beter kan gaan?
      Sterkte in ieder geval

      Like

    • Tja, je kan er niet zoveel aan doen, heb ik wel geprobeerd, maar schiet niks op. Het is zoals het is.
      Het spijt me om te horen dat jouw vader niet meer leeft, zeker als het echt een maatje was. Wel heel fijn dat het contact met jouw moeder goed is!

      Like

  6. Wat een heftig verhaal. Maar zoals ze zeggen; je hebt je familie niet voor het uitkiezen. Daarom is het zo belangrijk om de mensen die je wel graag om je heen hebt, extra te koesteren en die als je echte familie te zien.

    Liked by 1 persoon

  7. Dat hakt er wel in ja. Maar ik kan het me wel voorstellen, want de ouders van mijn vriend zijn net zo. (zelfde universiteit verhaal ook) Echt verschrikkelijke mensen (en ik zeg dat niet snel!). Helaas is een situatie soms zoals die is… en heb je familie niet voor het uitkiezen. Vrienden gelukkig wel :-)
    Knap dat je dit zo deelt op je blog!

    Met mijn ouders heb ik (we) wel goed contact, gelukkig.

    Liked by 1 persoon

  8. Heftig om te lezen! Ik ken mijn vader niet, hij heeft zijn rechten op mijn vierde voor mij opgezegd (de oorzaak is mij onbekend) en ik ben wel een beetje zo iemand die er alles voor doet om haar vader te zien (maar durf niet, schijtlijster). Maar ik vind niet dat je je hiervoor moet verontschuldigen, zoals meerdere hier zeggen: je familie kies je niet. :)

    Like

    • Wow, dat lijkt mij ook best heftig, om helemaal je vader niet te kennen… Heeft jouw moeder ook geen verhalen of iets over hem? Misschien is het nog rustig af wachten tot ‘de tijd rijp is’ om jouw vader wel op te gaan zoeken. Lijkt mij ook wel heel eng hoor!

      Like

  9. Wat heftig zeg! Goed dat je het deelt wel (ook heel knap!), want er zijn vast een hele hoop mensen die ook niet blij zijn met de relatie met hun ouders en zich hierin kunnen herkennen.

    Liked by 1 persoon

  10. Wat ontzettend sterk dat je dit deelt op je blog. Ik vind dat super moedig. Een intens verhaal, het moet zeker een zware jeugd voor je geweest zijn. Ik kan me heel goed voorstellen dat de relatie tussen jou en je ouders hierdoor niet goed is – laat staan om dan waarde te hechten aan een dag als vandaag. Ik hoop dat de band met de broers/zussen beter is dan die met de ouders.

    Like

  11. Groot respect dat je dit met ons deelt. Zoals je misschien wel al gelezen hebt, is de band met mijn moeder er een waar ik heel dankbaar voor ben. Niet omdat het altijd zo makkelijk ging, maar omdat zij (ondanks alles wat ze heeft meegemaakt) een held is.
    Mijn oma en opa van moeders kant zijn/waren alcoholisten. Er gebeuren dan gewoon dingen waar je niet zonder littekens uit komt. Ik kan mij door hun veel narigheid herinneren en heb daarom nog meer respect voor mijn moeder. Ze is een held die ondanks haar obstakels nooit achter gebleven is.
    Lieverd, even een hele dikke knuffel voor jou. Alleen voor jou, omdat je alles kan wat je wil. En als je dat nog een keer wil horen, vertel ik je dat met alle liefde <3 Jij rockt, en laat nooit iemand je overtuigen van de negatieve kant. Nooit.

    Like

  12. Ik ben iemand die zijn moeder verloren is (toevallig schreef ik daarover vandaag een stukje), je hebt gewoon recht op deze mening hoor. Je ouders zijn heel belangrijk voor je zelfvertrouwen, en de manier waarop je in het leven staat. Dus ik kan me heel goed voorstellen dat je daarover teleurgesteld bent. Sterkte vandaag.

    Like

  13. Heel dapper dat je dit wilt delen, dat is niet makkelijk. Helaas heeft niet iedereen fijne ouders. Ik maak het in mijn werk dagelijks mee. Ik ben daarom ook heel dankbaar dat de band met mijn ouders goed is.

    Like

Leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s